Posted by: caponturist | May 16, 2010

Kendini Yargılama

9 Ocak 2010

yaklaşık 40 gün geçti üstünden

soranlara güler yüzle iyiyim diyorum.

kendi kendime kaldığıma… kendi kendime kalmamaya çalışıyorum, dinliyorum, o anı dinliyorum, nefessiz kaldığım, sonra da herşeyin bittiği ve benim hayata bambaşka bir gözle bakmaya başladığım anı…

eve geliyorum, herkes teselli içinde, “doğru” bir iş yaptığımı söyleyen bir dizi insan…

ya da nasıl olduğumu gerçekten merak eden ama sorsam mı, iyi mi gerçekten, yok yok atlatmış gibi diye binbir düşüncelerle izleyen, ama konuşmayan…

bir tanıdığım “hatırlatmak istemedim” demişti, yok hatırlama olmuyor, unutulmuyor, hani insan anahtayı cüzdanı hatırlatır, unutulabilir o an için, ama aklın bir köşesinde hep duran ve durmaya devam eden bir düşünce, bilişim terimleriyle artık o “task” hep açık.

çoğu kez kapatmaya çalıştım ama olmuyor o hep açık.

yok gerçekten kendimi yargılamıyorum, evet, hastaneden geldiğimde yargıladım ama şimdi yargılamıyorum, ama düşündükçe çok kötü oluyorum.

düşünmemeye çalışmak da bir nevi düşünmek değil midir?..

Zihnimi farklı şeylerle, en çok da Oğuzla dolduruyorum. bir arkadaşım, yeni yılımı kutlarken Oğuz her anıyla sana verilmiş en büyük hediye dedi. haklıydı.

Ben ne şanslıyım ki onun gibi bir hazinem var.

kendimi yargılamayacağım derken bile yargılamış oluyorum, belki de bu süreç hep böyle geçecek, peyderpey azalacak, ama asla yok olmayacak.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: